Paradiso Korendagen

Na de feestdagen was het zover, volle bak voorbereiden voor een optreden waar we altijd erg naar uit kijken: de Korendagen in Paradiso. Ook dit jaar waren we een van de gelukkige om op te treden op het hoofdpodium! De laatste repetitie voor die bewuste zondag 15 januari ging eigenlijk te goed voor een generale repetitie. Wel waren er nog wat laatste wijzigingen in de choreografie, maar we waren er klaar voor. En vooral, we hadden er zin in!

Onze Ank had een touringcar geregeld die ons recht voor Paradiso zou afzetten. Je bent een artiest of niet, toch? De sfeer in de bus was gezellig en ontspannen, er werd volop gekletst. Na al even onderweg te zijn,  werd er van achter in de bus voorzichtig het eerste inzingnummer ingezet. Ons vertrouwde nummer ‘Run to you’. Deze klonk prachtig en de buschauffeur was onder de indruk. Het was alleen wel lastig om samen in hetzelfde tempo te zingen als je zo achter elkaar zit. Dat bleek wel toen ‘Sweet Dreams’ werd ingezet. Een aantal van ons hadden bovendien net een hap van hun lunch genomen, het was immers al na twaalven… Ik vermoed dat dit de slechte generale repetitie was, om iets meer dan een uur later de sterren van de hemel te zingen…

We waren al bijna bij Paradiso toen onze bus een wegomleiding tegenkwam. Een bocht die onze buschauffeur onmogelijk kon maken. Maar nu, achteruit met de bus? Dat leek ons ook een lastige opgave middenin het drukke Amsterdam met al haar automobilisten, fietsers en voetgangers. Maar onze chauffeur voerde de manoeuvre uit alsof het niks was. Zo werden we alsnog (bijna) voor de deur afgezet, als echte sterren. In minder dan een uur zouden we echter al op het podium staan. Er was alleen geen ruimte om nog in te zingen…

Misschien was dat juist hetgeen wat dit optreden anders maakte dan al die anderen de jaren ervoor. Niet inzingen, betekende in dit geval geen tijd om je zenuwachtig te maken over die ene noot die niet goed ging. We namen gewoon plaats aan de zijkant van het podium en bereidden ons in stilte en al luisterend naar het andere koor voor.

Bijzonder was omdat het koor voor ons zo’n totaal ander genre liet horen, wij ons echt konden onderscheiden op dat moment. De toeschouwers gingen naar een statisch beeld van een meer klassiek koor dat zich verschool achter hun bladmuziek naar ons. Dit was het moment om te laten horen én zien waar wij toe in staat zijn!

Gek genoeg, normaal is de start van een optreden een beetje onwennig, gehaast een vol met zenuwen. Maar op de een of andere manier stonden we daar allemaal met vertrouwen. Stuart gebaarde nog even goed op de buikademhaling te letten en playbackte dat we vooral moesten genieten.

‘Something just like this’ was waar we mee aftrapten en we genoten om dit verhaal al zingend te vertellen. En blijkbaar het publiek ook, want we kregen een daverend applaus! Een applaus dat we eigenlijk niet bij een eerste nummer verwachtten, ook Stuart niet aan zijn blik te zien. Met ‘Somewhere only we know’ namen we het publiek mee naar een plek uit verleden en deelden we ons verhaal met hen een met elkaar. We gaven alles, ons enthousiasme, energie en vooral samenzang! En die energie kregen we ook bij dit nummer terug van het publiek.

Ik zag aan Stuart dat hij ons ruimte wilde geven om even tot adem te komen. We mochten immers nog drie nummers zingen. Maar wij konden niet stoppen en knalden met vol overgave en inleving van ‘Sweet Dreams’ naar ‘Uptown Funk’ en namen het publiek erin mee. Als afsluiter van de set zongen we ‘This is me’. Een nummer dat ons ondertussen op het lijf geschreven is en waarmee we onze kracht als koor laten zien. Want This is Us, Heart and Soul, een groep van totaal verschillende dames dat geniet van samen zingen en dansen en zo het verhaal achter de muziek kan overbrengen.

En dat dat verhaal was aangekomen, was duidelijk, heel duidelijk. Ik heb zelden zo’n hard applaus gehoord na een optreden. En toen de spreekstalmeester ons optreden afsloot met de woorden: ‘Wat zijn jullie goed!’, zag ik de bevestiging in de gezichten van het publiek. Wat voelde ik me trots dat ik bij deze bijzondere groep van dames en twee heren (Stuart en Luuk) mag horen. Wat een optreden! Nu ik er al schrijvend aan terugdenk, komt het gevoel van die dag gelijk weer terug. Paradiso, volgend jaar komen we zeker weer! Kijk hier en hier voor een impressie!

(Geschreven door: Diane)