BALK Festival West 2022

(door Krista)

We mochten weer! Eindelijk weer optreden, en hoe. We deden mee aan het jaarlijks terugkerende BALK festival, in theater de Muze in Noordwijk. Twee keer 20 minuten het podium op, twee keer laten zien wat we waard waren. Twee keer zingen. Met z’n allen, zoals we dat het liefste doen.

In de weken die eraan vooraf gingen repeteerden we alles, week na week. Wie staat waar, hoe komen we op, en ach, die pasjes. Deden we nu juist de linkerhand over de rechter arm, of andersom? Tien seconden om je na het einde van een lied voor te bereiden op het volgende en in de juiste positie te gaan staan, mét de juiste mindset. De kledingvoorschriften kwamen weer uit de kast, de kleuren werden nog wat aangepast. Gaf weer een mooie aanleiding om te gaan shoppen. Zingen gaat echt lekkerder op platte schoenen, dus wie hakken had in de juiste kleur; toch nog even de stad in om een paar leuke zeegroene platte schoenen te scoren (en, wie had dat gedacht… het is gelukt!)

De dag zelf was winderig maar zonovergoten, dat past, als je naar Noordwijk gaat. We carpoolden naar de Muze, onderweg wisselden zin en zenuwen elkaar in rap tempo af.

Bij aankomst gelijk de zaal inspectie. En daarbij werd Stuart toch wat wit om de neus. Ons eerste optreden vond plaats in de Grote Zaal. Met een ruim podium, waar we makkelijk met z’n allen op pasten. Maar de tweede keer…. Het tweede podium was veel kleiner dan we hadden verwacht. We zagen al voor ons hoe we over elkaar zouden struikelen bij het lopen, erbij zouden staan als sardientjes in een blik. Maar ook dat hoort erbij, improviseren met wat voor handen is. En dat kunnen wij. Eerst maar eens het spits afbijten, en dan zouden we wel verder zien.

Stuart herpakte zich, besloot dat het goed kwam en gaf ons tijdens het inzingen nog een extra dosis zelfvertrouwen mee. We hadden er zin in.

Dat we werden aangekondigd als popkoor Heard and Soul rekenden we ook maar goed. Want we zingen uit ons Heart, maar dat doen we per slot van rekening natuurlijk gewoon om Gehoord te worden.

Eenmaal op het grote podium was het toch wel even wennen weer. We zongen het dak eraf, dat zeker. Het was alleen zo jammer dat de helft van het koor pianist Luuk helemaal niet horen kon, en daardoor iets al te enthousiast steeds sneller begin te zingen. Ook Stuarts dirigentie mocht niet baten. Als het schip eenmaal op stoom is… We bleven zo wel mooi binnen die gegeven tijd van 20 minuten… En ach, wat hadden we toch weer een plezier.

Tweede ronde, nieuwe kansen. Op dat piepkleine podium. We pasten best. Dat de achterste rij op een zeker moment gesandwiched werd tussen de achterwand en de rest van het koor, dat zagen ze toch niet, in de zaal. En dat één van de solisten opeens haar tekst verhaspelde mocht ook de pret niet drukken. We konden Luuk goed horen, en eigenlijk was het ook best wel knus, zo dicht op elkaar. Stuart, die zichzelf graag overbodig maakt, bleef het grootste deel van de tijd op z’n stoel zitten. Dat hielp. Dan ging het dus goed.

Voor we het wisten zat het erop. We keken nog wat bij de andere koren, en besloten gezamenlijk hoe leuk het is dat wij zoveel uptempo nummers zingen, en ons daarmee echt wel onderscheiden.

Tijdens het lopend buffet was het weer een drukte van jewelste, de spanning was van ons afgevallen, er werd naar hartenlust gekletst en gelachen. Het wachten was nu alleen nog op het oordeel van de jury, en hoe dat zou luiden maakte ons eigenlijk niet zoveel meer uit. Natuurlijk is het leuk om zo’n festival te winnen, maar we hadden ook wel gezien hoe ontzettend goed de andere koren waren. We hadden gedaan wat we konden, en hadden ervan genoten. Voor ons was dat op dat moment genoeg.

Toch een klein spanningsgolfje toen we de jury envelop in handen kregen. Wat zou erin staan? Het rapport voor ons tweede optreden was lovend, er werd gesproken over ons plezier en enthousiasme, en van de erin opgenomen tips konden we weer wat leren. En dat dat eerste optreden niet zo goed ging… tja, dat wisten we natuurlijk al lang.

Het was een lange, enerverende dag, moe maar tevreden carpoolden we weer naar huis. Op witte sneakers. Want nieuwe schoenen, die moet je nu eenmaal niet te lang dragen, ook al zijn ze nog zo leuk.