14 januari 2014

Het nieuwe jaar zijn wij met veel plezier begonnen. Direct al op de repetitie van 7 januari.  De opkomst was erg groot. Vol enthousiasme zongen wij  veel liedjes achter elkaar. De vakantie heeft ons goed gedaan, het spetterde er vanaf. Eli begeleidde ons weer op de piano. Daarna onze nieuwjaarsborrel waarbij wij weer konden smullen van allerlei lekkernijen waarvan de meeste  door de leden zelf waren gemaakt. Een heel goed begin.

Op de tweede repetitie heeft Norman ons bij het inzingen flink laten werken.

Wij moesten de dikke en dunne stembanden afwisselend gebruiken, voelen en horen. Met gesloten stembanden stoppen maar ook met gesloten stembanden beginnen. Het was even lastig om de oefeningen direct goed uit te voeren, maar ik geloof dat het allemaal wel is gelukt. Ik hoorde veel enthousiaste reacties op deze technische oefening.

Na het inzingen is Viva la Vida intensief ingestudeerd. Het oh, oh, oh , oh, oh, oh…. is uitgebreid aan bod gekomen voor alle stemgroepen. ‘May It Be’,  wat toch al lang tot ons repertoire behoort, wordt steeds verder geperfectioneerd: het kleine hupje, wat het typische Keltische geluid geeft,  moet er in komen. De sopranen geven daarbij het goede voorbeeld.

Na de pauze was er een verassing. We hebben het  al vaak gehad over onze uitstraling, of beter het gebrek aan uitstraling, bij een optreden. We moeten gaan werken  aan onze bewegingen op het podium: we staan er bij als een stel stramme, stijve ……….….nou ja je weet wel. Een enkeling beweegt een beetje, maar er zit helemaal geen lijn in. Ghislaine en Karen hadden toegezegd hier wel eens wat aan te gaan doen! Voor het nummer ‘Hit the Road Jack’ hebben zij een choreografie bedacht. Dit is een nummer dat zich natuurlijk heel goed leent voor expressie, intonatie en houding. Heel leuk: de opstelling werd een open V. De bassen en tenoren staan schuin tegenover de alten en sopranen met een ruimte ertussen. Dan moeten wij ons zo opstellen dat iedereen wordt gezien. De lage partijen, ‘Jack’, beginnen heel ongeïnteresseerd naar het publiek kijkend ‘doem, doem, doem,  doem….’en de sopranen en alten kijken juist uitdagend boos naar de bassen en alten. Zodra zij inzetten met ‘Hit the Road Jack’ de armen over elkaar. We hadden er zin in. Wijzen naar die vervelende ‘Jack’, elkaar de rug toekeren…..  Verder verklap ik het niet. Ja, dit wordt echt leuk. Ik ben benieuwd naar de volgende nummers die Ghislaine en Karen  voor ons gaan uitwerken.